spyspyridon

'Ενα χθόνιο ον

2006-04-27T15:59:00.002-07:00

Πάλι έκανε την εμφάνισή του αυτό το απόκοσμο χθόνιο ον, χθες το βράδυ, στην κάμαρά μου... Από παλιά με επισκεπτότανε, με αλλιώτικες και πάντα διαφορετικές μορφές... Άλλοτε ινώδες, και άλλοτε ψυχρά εκτελούμενο στον πυκνό αέρα του σκοτεινού μου δωματίου, και πάντοτε σιωπηλά αναρριχώμενο μέσα από τις χαραμάδες του ξύλινου πατώματός μου. Το θυμάμαι να το κρυφοκοιτάζω ανάμεσα από τα σκεπάσματά μου, καθώς χάραζε την πορεία του προς το μέρος μου.
Έψαχνε να τραφεί από την σκιά μου, φαίνεται, και από τον φόβο στο μυαλό μου...και εγώ, παγωμένος και χτισμένος βα8ιά μέσα στο τείχος του ύπνου μου, το άφηνα να κάνει τη σκοτεινή δουλειά του ανεμπόδιστα, τις περισσότερες φορές. Παράξενο πολύ ήτανε αυτό το ον, και ενώ χωρούσε άνετα μέσα από χαραμάδες και μικρά ανοίγματα, έγω το έβλεπα θεόρατο , κι ας χωρούσε μέσα στο δωματιάκι μου το μικρό. Παράξενα πράγματα...θυμάμαι μικρός, καθώς ξυπνούσα το επόμενο πρωί μετά την επίσκεψη του όντος αυτού, έτρεχα να δώσω περιγραφική αναφορά στην γιαγιά μου, μα αυτή δεν με πίστευε και γελούσε με κατανόηση. Και θύμωνα εγώ πολύ, τότε, μικρός καθώς ήμουνα και κλειδωνόμουνα στο δωμάτιό μου για ώρες, με τον θυμό μου αυτόν να σιγοβράζει...και μετά ξανά το βράδυ, έκανε πάλι την εμφάνιση του αυτό το χθόνιο ον, για να τραφεί από τον αγνό, παιδικό μου θυμό.
Και όχι μονάχα τρεφότανε από τον θυμό μου, αλλά ακόμα και από τις πιό απόκρυφες σκέψεις μου...είχε και αυτό το κόλπο, 8υμάμαι, και καθώς εγώ ίδρωνα στο κρεβάτι από τον φόβο μου, αυτό πλησίαζε, και καθώς με έβλεπε κάθιδρο, έκανε τον ιδρώτα που ανάβλυζε από τους πόρους μου πιό πυκνό και πιο βαρύ έτσι, ώστε να μην μπορώ να κουνήσω ούτε καν το μικρό μου δαχτυλάκι για να ζητήσω βοήθεια... έξυπνο πολύ ήτανε το ον αυτό...
Χθες το βράδυ όμως, κάτι άλλαξε, και σε αυτό, και σε εμένα μέσα μου... παράξενο πολύ κι αυτό, αλλά, να...καθώς το ξαναείδα να μπαίνει από τα μικρά ανοίγματα των μεντεσέδων της πόρτας μου...ξαφνικά, μου φάνηκε πως άρχισε να παίρνει... τη μορφή μου! Σαστισμένος εγώ, πετάχτηκα από το κρεβάτι μου για να ξεφύγω από τον ίδιο μου τον κατάμαυρο αυτόν σωσία, μα, καθώς άρχισα να μετακινούμαι προς τη μεριά του παραθύρου μου, μία λάμψη με έκανε να αρχίσω να αιωρούμαι, όχι πολύ..να...μονάχα ένα-δύο πόντους πάνω από τα σανίδια του πατώματός μου! Και πάγωσα εκεί, ακίνητος στον αέρα...και σιγά, σιγά να γυρίζω προς τη μεριά του όντος-σωσία μου...λαμπρός εγώ, σαν την πίσσα μαύρος αυτός...με έναν πρωτόγνωρο φόβο να με έχει παραλύσει!
Έλαμπα ολόκληρος...και αυτό το ον έμοιαζε - για πρώτη φορά - να στέκεται και να με παρακολουθεί, όχι με φόβο, αλλά μάλλον με περισυλλογή..."Για δες", μπόρεσα να σκεφτώ για λίγο μέσα στην παγωμένη μου ύπαρξη, "τελικά...έχει γνώση των πράξεων του , τελικά, και το ον αυτό..."ψέλλισα... μα, ξάφνου...άρχισε να εκπέμπει έναν υπόκωφο βόμβο, ο οποίος έκανε την λαμπερή μου "ασπίδα" να χάνει την ενέργειά της...και ξάφνου...ένας κρότος τρομακτικός έσκισε τον πυκνό και μπαγιάτικο αέρα του δωματίου μου....
Και εγώ, βρέθηκα κάτω στο πάτωμα πεσμένος, και το ον να έχει εξαφανιστεί ! "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα..."το νίκησα;", διερωτήθηκα δειλά... έτσι φάνηκε στην αρχή...και όντως, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έκανε ξανά την εμφάνισή του. Βέβαια... κατά βάθος, γνώριζα ότι με κανέναν τρόπο δεν θα τα παρατούσε τόσο εύκολα...και μάλλον δεν έπεσα έξω...
Με το που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη του μπάνιου μου, κατάλαβα το τραγικό παιχνίδι που έπαιξε μαζί μου... είδα το πρόσωπό μου να 8ολώνει, και να μετατρέπεται σε κάτι το αδιευκρίνιστο! Να "έρχεται" και να "φεύγει" περιοδικά και παλμικά, και να ζεματάει, επίσης! Δεν μπορούσα να το πιστέψω αυτό που μου συνέβαινε... "Θεέ μου, κάνε κάτι!",φώναξα σαστισμένος...μα όσο περισσότερο φώναζα, τόσο μεγαλύτερη η παραμόρφωση του προσώπου μου...
Τελικά...κατέληξα και απόψε να το περιμένω σιωπηλά, να εμφανιστεί...μεσ'στη νύχτα...για να δω τι παζάρια θα μπορέσω να κάνω μαζί του αυτήν τη φορά...

[to be continued]

Το "απότομα νωρίς" μας

2006-04-27T15:59:00.001-07:00

Ο πνευματικός μου αδερφός είχε δίκιο όταν τραγουδούσε για αυτό το "απότομα νωρίς"...μια "αθώα ψυχή" λοιπόν, βγήκε στη γύρα και έπαιξε και έχασε. Βγήκε όμως και κερδισμένη, καθώς το όλον απότομο της υπόθεσης την έκανε να νοιώθει πιό ευάλωτη και πιο αληθινή... δεν γυρεύει άλλα περιστασιακά όνειρα, ούτε υπολογίζει παγερά τις περιστάσεις όπως πριν. Κουραστικά νουνίζει μαύρα και πράττει λευκά... Γελάει μονάχα όταν θέλει. και όχι όταν πρέπει. Τη νύχτα πολλές φορές μελαγχολεί, αλλά αυτό είναι κάτι που έχει πλέον μάθει να το χειρίζεται με επαγγελματική υπομονή και ταπείνωση... και μετά επανέρχεται στον βαθμό μηδέν της ύπαρξης, εκεί όπου τίποτα και τα πάντα έχουνε τεράστια σημασία, πλέον... Αυτήν τη στιγμή, θαρρώ πως νουνίζει ξανά... χαμένος κόπος και χρόνος, βέβαια, αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν τόσο εύκολα όσο λένε οι ειδικοί με τις προδιαγραφές τους.

My "Echoing Image"

2006-04-27T15:59:00.000-07:00

"Though I am old with" suffering
"Through hollow" hands in no man's lands,
"I will find out where she has gone",
Caress her hips and take her lips;
"And walk" along her traveling bands,
And follow her from dusk till dawn
Her "silver" blades light up the moon
Her "golden" hair just like the sun.

[ Yeats _ deconstructed?... P.S. This is my photo (by Manos Extraordinaire)... for her eyes only... ]

Μια Μικρή πεταλουδίτσα Μέσα της

2006-04-20T15:58:00.007-07:00

Μέσα της ... μια μικρή πεταλουδίτσα,
δεν είναι σαν τις άλλες, δεν είναι...

...πολύχρωμη, δεν τινάζει τα φτερά,
μονάχα ακίνητη στέκει...αιωρούμενη,
πληγωμένα όμορφη, και βουβή...
παγωμένη από το άγγιγμα εκείνο που
της στέρησε τη ζεστή ζωντάνια της...

...Μια πεταλούδα με βουβή ψυχή .

Μακριά από σπίτι μετακινούμενος

2006-04-20T15:58:00.006-07:00

Αγριεμένος... προχωρούσα μοναχός, με την σκέψη και την ματιά μου αλλού, να τρέχουνε ανάμεσα στην κοσμοσυρροή, χωρίς να ζητούν συγνώμη ή έστω λίγη κατανόηση και αγάπη. Ξυράφι απαστράπτον οι σκέψεις μου, την μία να λιμνάζουν και την άλλη να καλπάζουν... μπρος γκρεμός και πίσω δεν υπάρχει, και ούτε ο κρύος ιδρώτας δεν είναι αρκετός σε αυτές τις καταστάσεις... με ένα σκεπτικό και σκαπτικό φορτίο φιδίζω ανηφορικά... ή έτσι νομίζω, νομίζω...Το "ψωμί και τυρί" της ζωής δεν υπάρχει πια, παρά μονάχα σε κάποια παλιά αναγνωστικά των τάξεων του δημοτικού... και ζεί εκεί φυλακισμένο, μαζί με τις μυρωδιές του χαρτιού, του ξύλινου του μολυβιού και της γομολάστιχας... μιάς γομολάστιχας που ποτέ της δεν έσβηνε καλά, και πάντα άφηνε ένα κόκκινο σημάδι πίσω της, άλλοτε σημάδι στοργής, και άλλοτε πανάρχαιης πληγής...

Deus Ex Machina

2006-04-20T15:58:00.005-07:00

My surrealistic and pataphysical machine became self-destructive...it is working according to the principles and laws of "principia discordia", governed by chance and disorder; furthermore, it has also become a sad machine, veiled in deep and tempestuous melancholia...a machine with no inspiration: it does not obey neither to my cogs, nor to my wheels; neither cut, nor stich...neither lady, nor bitch...oh,what the hell!? "Deus" and "Machina" never really mix well... No Deus Ex Machina will tell...

'Ενα άλλο πορτοκαλί

2006-04-20T15:58:00.004-07:00

Σήμερα...τον ξαναθυμήθηκα τον εφιάλτη εκείνον. Δίπλα το σώμα της ζεστό και υγρό, έπνεε απαλά, μα ξάφνικά τινάχτηκα, λες και από μέταλλο καυτό και ρεύμα μαζί! Το απύθμενο σκοτάδι του δωματίου είχε αλλάξει χρώμα, τα μάτια μου έβλεπαν μονάχα ένα βαθύ, ζεστό πορτοκαλί, χειρότερο από αυτό της φωτιάς. Στριφογύρισα ανάμεσα σε σκεπάσματα και τοίχους βουβούς, μα η πορτοκαλιά αυτή πυκνή ομίχλη δεν έλεγε να με απαγκιστρώσει...και δίπλα μου η μορφή της, αδύνατον να με σώσει, για άλλη μια φορά...

Δευτερόλεπτα σαν ώρες κατάδικου περνούσαν, μα η ματιά μου ήτανε ακόμα βαμμένη στο χρώμα αυτό το παράξενο, το βαθύ πορτοκαλί..."Θεέ μου!", ξεστόμισα,"δεν είναι η πραγματικότητα μου αυτή",σκέφτηκα...και ξάφνου...βουλιάξαμε και εγώ και το αυτό το αλλιώτικο στην πίσσα ξανά...επιτέλους! Άρχισα να ξαναβλέπω το δωμάτιο πιο μαύρο και από τη σκιά ενός βράχου τη νύχτα, πιό βουβό και από την άβυσσο. Ιδρωμένος, άρχισα να παρατηρώ το σώμα της ξανά... υγρό, αλλά στεγνό...να ανεμοέρχεται και να ανεμοφεύγει, τόσο απλά και απαλά...και παρατηρώντας το, με φόβο και θαυμασμό, άρχισα σιγά, σιγά να ξαναβυθίζομαι...στο πλάι της...για πάντα.

Στενή Επαφή [από ένα πεντάλεπτο όνειρο]

2006-04-20T15:58:00.003-07:00

Νύχτα σε δρόμο υγρό, ασημένια γυάλιζε η πίσσα, και'γώ πέρασα δίπλα της, με φόβο στο μυαλό...
Με κοίταξε με την ανάσα της, και με χάιδεψε εντός, μα εγώ ταράχτηκα και άφησα στον ώμο της το ψυχρό, μεταλλικό εκείνο μενταγιόν που μάζευα κομμάτι κομμάτι για αυτήν... τόσον καιρό τώρα...σαν ένα πεντάλεπτο όνειρο... τρέμει ακόμη!

[για την Δ.]

My Surface Of Being

2006-04-20T15:58:00.002-07:00

This is my surface of being: it constantly changes, it cannot be controlled, only worked with and observed... No fixed form; maybe fixed materials...governed by the same principle, an oscillating plenum, a no-no for control freaks! Consisting of infinite parts that seem to be of similar construction... beingness is always directional, even if sometimes it doesn't seem to be that way...like a school of fish who have just dropped out!

Αυτόματη Μνήμη

2006-04-20T15:58:00.001-07:00

Η μνήμη του κοψίματος εκείνου με στοιχειώνει ακόμα... Ποτέ μου δεν ένοιωσα γαλήνιος από τότε ξανά... κι ας έχουνε περάσει τόσα χρόνια και τόσα λεπτά και δευτερόλεπτα... ακόμα τα νοιώθω να μετράνε μέσα μου, μηρυκαστικά και ανορθόγραφα, σαν παιδάκια δημοτικού, με επιμονή και κακία...

Τα μαλακά, υγρά και αέρινα γρανάζια του μυαλού μου εργάζονται πυρετωδώς...δυστυχώς...

Purple Heart

2006-04-20T15:58:00.000-07:00

Let me map your light pattern, my lost one...
feeling like a scotoma on the retina of my eye,
I got lost...trying to trace your movement,
tumultuous female! Translating your rings and
gentle [k]nots, always in speed and alteration...you
flow away, away from me... you see, you see! You could be my alchemic love machine, far away from predetermined heartache and sorrrow... let us be free...to say...to see...I see...only thee!

[ for M.]